- Home
- প্ৰবন্ধ
- _ডিজিটেল মাধ্যম বিষয়ক
- _নদী বিষয়ক
- _পৰ্যটন বিষয়ক
- _ভাষা বিষয়ক
- _সংস্কৃতি বিষয়ক
- _সমাজ বিষয়ক
- _সাহিত্য বিষয়ক
- _গৱেষণাধৰ্মী প্ৰবন্ধ
- অতিথি শিতান
- কবিতা
- গল্প
- গ্ৰন্থ সমালোচনা
- _গ্ৰন্থ পৰিচয়
- চলচিত্ৰ সমালোচনা
- বক্তৃতা
- লিমাৰিক
- সাক্ষাৎকাৰ
- ৱিকিপিডিয়াত মই সৃষ্টি কৰা প্ৰবন্ধ
- অভিমত
- পুৰণি গ্ৰন্থ-আলোচনীৰ পাতৰ পৰা
- স্বগতোক্তি
- পাঠ্যক্ৰম
Showing posts with the label কবিতাShow all
অতি সাম্প্ৰতিক ৷৷ কবিতা
* সৰু হৈ থাকোতে সময়ে-অসময়ে মাত্ৰ খেলিছিলো ৰজা-ৰাণী খেলিলো, দৰা-কইনা খেলিলো বেছিভাগ সময় লুকা-ভাকু খেলিলো বেৰৰ আঁৰত, ভঁৰালৰ তলত নহ’লে পাচফালৰ বাৰীৰ ঢাপত ৰং বুটলিলো জীৱনৰ আম, জামু, লিচু গিলি গিলি চুৰ ধৰাৰ আনন্দ ল’লো কত ডাঠ হাবিত লুকায়ো সাৰিব নোৱাৰিছিলো লগৰকেইটাৰ তীক্ষ্ণ দৃষ্টিত সেইবোৰ দিনেই নিভাঁজ আছিল সেইবোৰ দিনেই সহজ আছিল দৰা-কইনাৰ খেল খেলিও চকুত নাছিল ভালপোৱাৰ প্ৰত্যাশা ৰজা-ৰাণীৰ পুতলা সাজিও বুকুত নাছিল শাসকৰ বাসনা এতিয়াও খেলিছো খেল বুকুত খণ্ড-বিখণ্ড শিলৰ টুকুৰা লৈ চকুত পিন্ধি লৈছো ৰঙীণ হাঁহি…
ৰাইজ ৷৷ কবিতা
* একগোট হৈ আছে বাবেই তেৰাসৱক ৰাইজ বুলিছোঁ ৰাইজ- কাৰোবাৰ বাবে পিয়াহঁৰ এঢোক পানী কাৰোবাৰ বাবে নবজা বীণৰ তাঁৰ কি ফুল ৰুই থ’লে পদূলি গোন্ধাই, ৰাইজে জানে কি ভুল কৰিলে মোমাইৰ ডিঙি কটা যায় সেয়াও ৰাইজে নুবুজা নহয় ৰাইজেই যে প্ৰকৃত ৰজা সকলোঁৱে জানে সেইবাবেই বছৰৰ মূৰে মূৰে ৰজাসকল ৰাইজৰ চৰণত পৰে ৰাইজে নখ জোকাৰি নদী বোৱাই আঙুলি টিপি আনে গণতন্ত্ৰৰ পৰিৱৰ্তন ৰাইজ আছে বাবেই সমাজবোৰ হৈ আছে শৃংখল ৰাইজ আছে বাবেই বৰ্তি আছে সংস্কৃতি ৰাইজ আছে বাবেই সংস্কৃতি হৈ আছে মহীয়ান ৰাইজে ভাল বুলিলে সবালৈ ভাল ৰাইজে বেয়া বুলিলে সবালৈ কাল ৰাইজেই আদালত ৰাইজেই প্ৰশাসন ৰাইজেই …
বুজাবুজি ৷৷ কবিতা
* বুজাবুজি জীৱনটো চলাই নিবলৈকে বহুতৰ লগত বহুবাৰ বুজাবুজি কৰিছোঁ ভাবিছোঁ, সহিছোঁ, ধৰিছোঁ কিম্বা এৰি দিছোঁ ভাল লগা বেয়া লগাৰ কথাবোৰ চেতনাত গোট মৰা প্ৰশ্ন আৰু সন্দেহত তলা লগাইছোঁ হাঁহিৰে জিনিব খোজা সুখৰ দিনকেইটাকনো কিমান আৰু বিশ্বাস-অবিশ্বাসৰ মেৰপাকে বান্ধিম কি আৰু কিয় বুলি অভিমান, অহংকাৰ কৰিম আজিকালি কাজিয়া, বিতৰ্কতকৈ বুজাবুজিয়ে মোৰ প্ৰিয় কিমান নুবুজা কথা বুজি পোৱাৰ ভাও ধৰিছোঁ কিমান বুজা কথা নুবুজাৰ মুখা পিন্ধিছোঁ জনাবোৰ নজনা কৰিছোঁ অভিনয় কৰিছোঁ পক্ষ-বিপক্ষ-নিৰপেক্ষৰ সৰুতে লগৰটোৱে মাৰ্বলগুটি কাঢ়ি নিয়াৰপৰা প্ৰেমত পৰি প্ৰতাৰিত হোৱালৈকে গোটে…
কবিতা ::: তুমি আছা বাবেই
* তুমি আছা বাবেই চৰাইবোৰে কোৱা নাই পাখি ভঙাৰ দুখ পাইন গছে কোৱা নাই ওখ হোৱাৰ যন্ত্ৰণা গড়াবোৰ সীমা হৈ থিয় দি আছে সেইবাবেই হৃদয়খন হৈ আছে জীপাল তুমি অহাৰ পৰাই তাঁতিখন উঘালি পেলালোঁ ৰাতিবোৰ হ’ল সজল শ্যামলী আঁতৰ হ’ল পৰম্পৰাৰ পূৰ্বসূৰী শাসন পাৰ’যোৰ মূধচলৈ আহিল বুটলি আনিলে বৌটিয়ে কুলি চৰাইৰ বাঁহ তুমি অহাৰ পৰাই বন্ধ হৈ পৰিল অন্ধ গলিৰ দুৱাৰ ঠন ধৰি ফুলিল ছন পৰা ঘাঁহনি জট লগা চুলিবোৰ নিমজ হৈ পৰিল নীলা থৈ আঁতৰি গ’ল চৌপাশৰ ডাৱৰ সাহসে হাতত জোঁৰ লৈ ওলাই আহিল খহি পৰিল কেৰ্কেটুৱাৰ জাক মলঙি গ’ল পোৰা টেকেলীৰ সান্দহ তুমি অহাৰ পৰা বুজি উঠিছোঁ জুই আৰু উত্তাপৰ সম্পৰ…
কবিতা ::: বতাহ
* বতাহৰ পৰ বুলিবলৈ কোনো নাই সেয়েহে আহোঁ বুলিয়েই খবৰ নিদিয়াকৈ গুছি আহে আহিয়েই সৰুৱাই পেলাই গছৰ আগলতি পাতবোৰ আৰু বীজহীন কলিবোৰ বতাহে ভাল পাই পুৰঠ আৰু যৌৱন আকৌ ব’বলৈ বাধা দিয়ে বাবেই গছলৈ বতাহৰ খং পিছে ভিতৰুৱাকৈ বতাহ আৰু গছ হেনো দোয়োৰে বন্ধু বতাহ সদায় স্বাধীন, মনৰ দৰে সেয়েহে কেতিয়াবা বলে ৰিব্-ৰিব্ কৈ কেতিয়াবা জিৰ-জিৰ কৈ আৰু কেতিয়াবা বুকুত হুৰহুৰাই বলি থাকেহি হাৰিকেন টাইফুন এদিন এজন ঈশ্বৰে বতাহ বেয়া পাওঁ বুলি ক’লে দুখ আৰু বেজাৰত বতাহৰ যেন প্ৰাণ যাওঁ যাওঁ তেহে মানুহে বতাহ ভাল পাবলৈ শিকিলে তেতিয়াৰে পৰা মানুহে দুৱাৰবোৰ নিজলৈ থৈ বত…
কবিতা ::: দেৱী :::
* পূজাৰ আগদিনাৰ কথা সপোনত দেখিলোঁ দুৰ্গাই শোকত দগ্ধ হৈ মহিষাসুৰৰ বুকুৰ পৰা যাঠিপাত আলফুলে উলিয়াই আনিছে আৰু অসুৰক বুকুলৈ মাতিছে সাদৰেৰে চাদৰৰ আচলেৰে অসুৰৰ তেজ মচি দিছে দেৱীয়ে হেনো বুজিছে– ‘হিংসাৰ বিনাশ হয় শান্তিৰে’ হত্যা আৰু শোণিতক যদি কোনোবাই নৈবেদ্য বুলি ভাবিছে তেন্তে সেই ভুল কৰিছে কেৱল ঈশ্বৰে আজি দেৱীয়ে বুজিছে, দেৱত্বও নিকৃষ্ট হয় মৃত্যুৰ উপচাৰে সেয়েহে মহিষাসুৰলৈ দেৱীৰ উপজিছে দৰদ ইমানদিনে দেৱী আছিল অন্ধ, অজ্ঞ ভক্তৰ অৰ্ঘ্যত দেৱী আছিল পৰিপূৰ্ণ, সমৃদ্ধ যদিও মাতৃৰ ৰূপত দেৱী আছিল শান্তিৰ প্ৰতীক পিছে দেৱীয়ে ভাল পাইছিল যুদ্ধ, অস্ত্ৰ, মাৰণাস্ত্ৰ ভ…
কবিতা ::: মানুহবোৰ ইমান স্পীডেৰে ক’লৈ গৈছে !
* সৰুতে চাইকেল শিকোতে মায়ে সাৱধান কৰি দিছিল । স্পীডত নচলাবি । পৰিবি । প্ৰথমবাৰ বাইকখন হাতত তুলি দিওঁতে দেউতাৰ সেই একেই কথা। স্পীডত নচলাবি । আৰম্ভ হৈছেহে জীৱনটো । এদিন তাইৰ খোজত খোজ মিলাওতে অভিমান কৰি ক’লে- ইমান স্পীডেৰে নাযাবাচোন । তোমাৰ সৈতে খোজ কাঢ়িবই নোৱাৰোঁ । হাতৰ মুঠিত ব্ৰহ্মাণ্ড বিচৰা দিনবোৰতো বাৰে বাৰেই সকীয়নি পালোঁ অজস্ৰজনৰ । ইমান এটা স্পীড ভালৰ বাবে নহয় । প্ৰথমবাৰ ঘাইপথত স্পীডব্ৰেকাৰ দেখাৰ দিনা ভাবিছিলোঁ, মসৃণ পথটোত কোনে পেলাই থৈ গ’লহি ৰাজহাড় ভঙা অজগড় । তাৰ পাছত এদিন দেখিলোঁ চৌপাশৰ মানুহবো…
কবিতা ::: আজিকালি মানুহটো কিবা হৈ পৰিছোঁ
* আজিকালি মানুহটো কিবা হৈ পৰিছোঁ একোৱেইচোন ভাল নলগা হৈ আহিছে ভুলবোৰ দেখিলেও সহিবলে শিকিছোঁ সঁচা কথা ক’বলে বিৰাগ জন্মি আহিছে বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰা হৈ পৰিছোঁ নিজক, আনক দেখিবলৈ বাদ দি দিছোঁ সপোন হাঁহিবোৰ হেৰাই গৈছে মেট্ৰ’ ট্ৰেইনৰ স্পিডেৰে দোপালপিতা দুখৰ বৰষুণে বুৰাই পেলাইছে মন মগজুৰ পৰিসীমা অকলসৰে ক’ৰবাত বহি থাকো অকলসৰে ক’ৰবাত কান্দি থাকো হাত এখন আগবাঢ়ি আহিলেও সাপ যেন দেখো আজিকালি মানুহটো কিবা হৈ পৰিছোঁ চনদীপ মহেশ্বৰীৰ মতিভিশ্যনেল ভিডিঅ’ই আৰু কিমান পুতিব নিসংগতাই সৃষ্টি কৰি ৰখা মহানাদ মোবাইলত এহাতে– ‘জিন্দেগী ব…
কবিতা ::: আর্মিৰ কথাবােৰ
আর্মিৰ কথাবােৰ... মূল- Mithilesh Maiqash and Rana Panday কথা কেৱল পইচা ঘটাই মূল কাৰণ নাছিল থকা হ'লেতাে সন্মুখত অনেক পথেই আছিল কিন্তু এইযােৰ যে পােচাক পিন্ধিছোঁ, পােচাকযােৰ টকাৰে কিনা নাযায় পিন্ধিবলৈয়ো সাহস লাগে মৃত্যু জিনাৰ সাহস । পােচাকযােৰৰ উচিত প্রতিদানৰ বাবেই প্ৰতিটো পল সতর্ক হৈ থাকিব লাগে । কিমান যে সুখী হওঁ তেতিয়া দহদিন চুটি পালেই ঘৰলৈ বুলি আহাে, গৈয়েই খুৰীৰ ঘৰ, পেহাৰ ঘৰ, বন্ধুৰ ঘৰ এইফালে, সেইফালে লাগবান্ধ নােহােৱা ভ্রমণ । কেতিয়াও সময় দিব নােৱাৰাে নিজক সময় দিব লাগে আত্মীয়ক, আপােনক মানুহক লগ কৰাৰ আনন্দত কিমান যে আঁতৰি গৈছো ন…
কবিতা ::: ভাড়াঘৰ
ভাড়াঘৰ মাত্ৰ সেইদিনাৰ কথা দুপৰীয়া এটাৰ আঁচল ধৰি আহিছিলা তুমি এটা ভাড়াঘৰ বিচাৰি যিহেতু মোৰেই একমাত্র কোঠাটো খালী আছিল তুমি থাকিব পৰাকৈ তাকে দিহা কৰি দিলো স্বীকাৰ কৰো কোঠাটো বৰ্ণিল নাছিল তোমাৰ ইচ্ছা আৰু আকাংক্ষাৰ জোখাৰে তথাপিও নিৰাপত্তাৰ স্বাৰ্থতেই সম্ভৱ কোঠাটো উপযোগী কৰি লৈছিলা লাহে-লাহে মোৰ চৌপাশ তোমাৰ সুগন্ধিৰেই ভৰি পৰিল তুমি অহাৰ পৰাই ফুলবোৰ আকৌ ফুলিল ফলবোৰ লমা- লমে লাগিল সজল, সজীৱ হৈ পৰিল হৃদয় এদিন এনেকৈয়ে বুকুৰ কোঠৰীটোও আজৰাই দিলো তোমাক এই ভাবি যে তোমাৰ কোনো অসুবিধা নহওক দিনবোৰ যেন ৰামধেনু হ'ল আমিও যেন হৈ পৰিলোঁ এহাল…
কবিতা ::: জয়াল নিশাৰ সাধু
জয়াল নিশাৰ সাধু (কনমানি চৰাইজনীলৈ যি মােৰ আকাশত উৰে) তুমি আছা বাবেই চৰাইবােৰে কোৱা নাই পাখি ভঙাৰ দুখ তুমি আছা বাবেই পাইন গছে কোৱা নাই ওখ হােৱাৰ যন্ত্রণা তুমি আছা বাবেই গড়াবােৰ সীমা হৈ থিয় দি আছে সেইবাবেই হৃদয়খন হৈ আছে জীপাল তুমি অহাৰ পৰাই তাঁতিখন উঘালি পেলালোঁ ৰাতিবােৰ হ’ল যেন সজল শ্যামলী চকুৰ পৰা আঁতৰ হ’ল পৰম্পৰাৰ পূর্বসূৰী শাসন তুমি অহাৰ পৰাই পাৰযােৰ মূধচলৈ আহিল বুটলি আনিলে বৌটিয়ে কুলি চৰাইৰ বাঁহ বন্ধ হৈ পৰিল অন্ধ গলিৰ দুৱাৰ ঠন ধৰি ফুলিল চন পৰা ঘাঁহনি জট লগা চুলিবােৰো নিমজ হৈ পৰিল তুমি অহাৰ পৰাই নীলা থৈ আঁতৰি গ'ল চৌপাশৰ ড…
কবিতা ::: মোহনৰ দৰেই কথাবোৰ হোৱা হ'লে !
মোহনৰ দৰেই কথাবোৰ হোৱা হ'লে ! মোহনৰ দৰেই কথাবোৰ হোৱা হ'লে পলিথিনৰ জীৱন এটা লৈ অৰঙে-দৰঙে ঘুৰিলোঁহেঁতেন কেলেণ্ডাৰৰ পথেদি ৰুলাৰ উঠাৰ পাছতো ল'ৰালিৰ অপইতা অভিমানেৰে পাৰ কৰিলোঁহেঁতেন সময় দেশ-কাল-জাতি গেলি যোৱাৰ পাচতো হাতত গোলাপ লৈ ফুল ফুলা বসন্তৰ গান গালোঁহেঁতেন আই-পিতাই বৃদ্ধাশ্ৰম পালেগৈ মোহনৰ খবৰ নাই চ'ৰাঘৰৰ আৰ্মী বেঞ্চত বিদেশীৰ টোপনি ইফালে পিৰালিৰ চুকতে আহি কুকুৰে বিষ্ঠা এৰে বগৰি সৰা গান শুনি শুনি মোহনৰ তৎ নাই জীয়া সময় মোহাৰি-গচকি মোহন আজি ৰাইজৰ হাঁহিৰ হেতু বুঢ়া আঙুলিৰে সময় নচুৱাই মোহন আজি দৈনন্দিন পুতলা আমাৰ মোহন হ'…
কবিতা ::: অসুখ
কবিতা :: অসুখ ঘৰবোৰ দিনে দিনে ধুনীয়া আৰু ওখ হৈ আহিছে পথবোৰ মসৃন আৰু বহল হৈ পৰিছে আভিজাত্যৰ উপকৰণৰ তালিকাখন দিনৰ পাচত দিন ধৰি বাঢ়িয়েই আছে বাঢ়ি আহিছে চিলেবাছ আৰু টিউচনৰ তালিকা চাৰ্টিফিকেটবোৰৰ ওজন বঢ়াৰ দৰেই দিনে-দিনে বাঢ়ি আহিছে নেতা-পালিনেতা, আমোলা-বিষয়াৰ কলমৰ ভৰ বাঢ়িছে বিৰ্তক বাঢ়িছে আন্দোলন তেনেকৈয়ে বাঢ়িছে ধূলি, ধোৱা আৰু বীজাণুবোৰ শৰীৰত চিলনি বাঢ়িছে পেট আৰু ককালৰ বিষবোৰ বাঢ়িছে উশাহ-নিশাহৰ নলীবোৰত গোট মাৰিছে অবৈধ মঙহ শিৰা-উপ শিৰাবোৰ পৰ্যবসিত হৈছে নলা-নৰ্দমা আৰু পিটনিলৈ ধুনীয়া ঘৰবোৰৰ মানুহবোৰ দিনে-দিনে ঘুনীয়া হৈ পৰিছে আপ…
কবিতা ::: গৰু বিহু
গৰু বিহু © ভাস্কৰ ভূঞা সৰুতে আইৰ পৰা বিচ্ছিন্ন কৰি গিৰিহঁতে বিক্ৰী কৰিলেহি বজাৰত পাছদিনা নতুন গৃহস্থই বাৰীৰ কোমল ঘাঁহ খোৱাৰ অপৰাধত দিঙিত আঁৰি দিলে দগধা লেজু যৌনতা কি, বুজিবলৈ নাপাওঁতেই ধৰি-বান্ধি কৰি দিলে নপুংসক ব'হাগমহীয়া নাঙল ধৰোঁতে গৰ্দনত ঢালি দিলে আকন গছৰ ৰস ক্ৰমশ: এনেকৈয়ে আৰম্ভ হৈছিল আমাৰ নিমখীয়া যাত্ৰা পথাৰত নাঙলৰ বোজা ল'ব নোৱাৰাৰ দোষত গৃহস্থই ইচ্ছামতে খুচিছিল কোবাইছিল আধাবেলা হাল, মৈ তনাৰ অন্তত বান্ধি থৈ আহিছিল পথাৰৰ শুকান ছালচটাত মৰণা মাৰিবৰ বেলাও স্বাধীনতা খৰ্ব কৰি গালে-মুখে আঁৰি দিছিল পইমাল মোখোৰা ইমানৰ পাছতো গিৰিহ…
কবিতা ::: আদিবাসী ভাই-বন্ধুসকলৰ বাবে একলম
আদিবাসী ভাই-বন্ধুসকলৰ বাবে একলম । এটা জাতিয়ে যদি জনা নাই স্বাধীনতাৰ সংজ্ঞা', তেওঁলোকেই আদিবাসী । এটা জাতিয়ে যদি বুজা নাই জীৱনৰ আদিপাঠ' তেওঁলোকেই আদিবাসী । কেনেকৈ আহিল সিহঁত সূৰ্য উঠাৰ দেশলৈ ! কেনেকৈ শিকিলে মৌনতাৰ ভাষা ! কেৱল বুকুত গুজি লৈ সেউজীয়া সপোন ! জীয়াই থকাৰ আপাহতে নিজস্বতাক বিসৰ্জন দি সিহঁত হ'ল ডেউকা ভঙা পক্ষী । এটি কলি দুটি পাতৰ ৰাগীত পাৰ কৰি আহিছে জয়াল দিন কিম্বা ৰাতি । সিহঁতক পৃথক আৰু পৃথক কৰি জুপুৰি এটাৰ জোখাৰে মাটি দিয়া হ'ল কলঘৰৰ পিটনিত । ৰেচন আৰু বানচৰ টকাৰে ল'বলৈ শিকোৱা হ'ল বগা গাখীৰৰ জুতি ।। জীয়াই থকাৰ…
কবিতা ::: ভোক
ভোক এই যে জীয়াই আছোঁ তাড়নাবোৰ ভোক এই যে হাঁহি আছোঁ সপোনবোৰ ভোক সময়ত কাৰোবাৰ চোতালত নগ্ন হৈ নাচিছোঁ সময়ত মাজ ৰাতি যৌনতা বেচিছোঁ ফুটপাথত পাৰি লৈছো দুচকুৰ টোপনি ইফালে শিলৰ পাহাৰ এখন অনবৰতে ঢাকি থৈছোঁ বুকুত এই যে ৰৈ ৰৈ ঘুমটি মাৰিছোঁ বৈ বৈ পৰিধি ভাঙিছোঁ কৈ কৈ দুখ পাতলাইছো বুকুৰ কাৰণ কেৱল ভোক ভোকৰ বাবে জীৱন ভোকৰ বাবে সমাজ ভোকৰ বাবে পৃথিৱী ভোকৰ বাবে শৃংখল ভোকৰ বাবে বিশৃংখল ঈশ্বৰৰ ভোক আছে বাবেই ভক্তৰ উপচাৰ ৰজাৰ ভোকৰ বাবেই প্ৰজাৰ হাহাকাৰ আচলতে ভোক পৃথিৱীৰ প্ৰথম বাসনা ভোক সভ্যতাৰ প্ৰথমটো অসুখ ভোক সাহিত্যৰ প্ৰথমটো স্তৱক ভোক সংগীতৰ প্…
কবিতা ::: ৰাইজ
ৰাইজ © ভাস্কৰ ভূূূূঞা একগোট হ'লেই সমষ্টি এটাৰ নাম হয় ৰাইজ ৰাইজ - শক্তি আৰু সাহসৰ অন্য এক নাম ৰাইজ কাৰোবাৰ বাবে পিয়াহৰ এঢোক পানী কাৰোবাৰ বাবে ভগা ভায়'লিনৰ সুৰ কি ফুল ৰুই থ'লে পদূলি গোন্ধাই ৰাইজে জানেই কি ভুল কৰিলে মৌমাইৰ ডিঙি কটা যায় সেয়াও ৰাইজে নজনা নহয় ৰাইজহে প্ৰকৃত ৰজা 'ৰাইজৰ পদূলিত ৰাইজৰ চৰকাৰ ' আৰু সেয়েহে বছৰৰ মূৰত ৰজা হৈয়ো জাকে জাকে এচাম আহি ৰাইজৰ চৰণত পৰে পৰিবলৈ বাধ্য ৰাইজে নখ জোকাৰি নৈ বোৱাই আঙুলি হেচি আনে গণতন্ত্ৰৰ পৰিৱৰ্তন ৰাইজ আছে বাবেই সমাজ ৰাইজ আছে বাবেই সংস্কৃতি ৰাইজ আছে বাবেই শাসন, প্ৰশাসন, আন্দ…
কবিতা :: লকডাউন
লকডাউন কি বিচাৰি ক’লৈ আহিলো গুছি ! ক’ত হেৰাল ‘অ মোৰ আপোনাৰ দেশ’ৰ স্বাদ ! মানুহ হৈ আঁতৰি আহিব লগা হ’ল মানুহৰপৰা ডৰিমন আৰু চুজুকাক পৃথিৱীৰ চাবি-কাঠি দি আমি খান্দি ল’লো নিজৰ নিজৰ কবৰ ? ক’ত হেৰাল আমাৰ স্বাধীনতা, অধিকাৰ চুও বুলি চুব নোৱাৰি আপোনক চাও বুলি চাব নোৱাৰি আকাশ, তৰা, জোন যাও বুলিলেও ৰাস্তাই-ঘাটে কেৱল মৃত্যুৰ কিৰিলি কিয় কুঠাৰ মাৰি খণ্ড-বিখণ্ড কৰিলোঁ সোণালী ভৱিষ্যত অদৃশ্য লেজু এডাল আঁৰি লৈছোঁ ডিঙিত মুখোৱা এটুকুৰা পিন্ধি গিলিবলৈ শিকিছোঁ অক্সিজেন য’ত স্পৰ্শ হৈ পৰিছে অপৰাধ ভ্ৰমণ হৈ পৰিছে আইনবিৰোধী জলহস্তী হৈ পৰি থাকিলেহে সোমাব পাৰি বিজ্ঞ মা…
- Lakhimpur, Assam, India
- Dr. Bhaskar Bhuyan is an Assamese scholar, writer, editor, and academic administrator with specialization in Assamese epistle literature and Comparative Indian Literature. He holds a Ph.D. from Gauhati University and is currently serving as Regional Director, Krishna Kanta Handiqui State Open University (KKHSOU), Lakhimpur. He is the author of two significant books—Internetot Asomiya Bhasha Aru Annyanya Prabandha (2022) and Tulanatmak Sahitya: Prayogik Chintan (2025)—and has edited several scholarly volumes. Since 2018, he has been actively engaged with Wikimedia projects to enrich and strengthen the presence of the Assamese language in the digital domain. He is presently serving as the Chief Editor of Asomiya Sahitya Sanmilani and is a recipient of the Yuva Lekhak Sanman (2025).
Social Plugin